De inhoud van mijn kluisje

Dit blog heb ik een tijd geleden geschreven, ter afscheid van mijn werk. Ik hield erg van mijn baan, en mis de contacten nog vaak. Ik werkte op Lorna Wing, een kliniek voor mensen met autisme. Als vakbegeleider, wat een soort activiteitenbegeleider is. Ik gaf trainingen en activiteiten, waarbij sommigen meer op therapie leken en andere puur ter afleiding. Het schrijven van dit blog heeft me veel reacties van werk opgeleverd, aangezien dit is gepubliceerd op de website en social media. Het heeft me geholpen het wat meer af te sluiten. 

Daar zit ik dan, onder de grote Esdoorn in de tuin. Naast me staat een grote doos met mijn naam in koeienletters. Ik heb het uitpakken van de doos al een tijdje uitgesteld, maar vandaag moet het maar. Sinds ik anderhalf jaar geleden erg ziek ben geworden, kom ik nauwelijks mijn huis uit. Ik ben niet in staat om langs te gaan bij mijn werk, dus daarom kwam mijn werk eventjes naar mij. Twee collega’s kwamen op ziekenbezoek, met de inhoud van mijn kluisje. Dat zit in de doos.

Zodra ik de doos open en door alle papieren heen ga, komen alle gevoelens van het werken als vakbegeleider weer terug. Al die uitgewerkte activiteiten, plannen, doelen en leuke ideeën. Gek hoe alles anders wordt, maar toch hetzelfde blijft.

Ik herken mezelf in alles uit mijn kluisje, maar wat er beschreven staat, kan ik niet meer.

Als je niet meer kan douchen, lezen of een gesprek voeren, weet je even niet goed meer hoe dat moet; leven. Het is een proces dat ik bij veel cliënten heb gezien, maar nu pas echt begrijp. Hoe het voelt als je al je zekerheden verliest en je identiteit opnieuw moet opbouwen. Ik was een vriendin, een collega, een zus. Ik was van alles. 

Ik ben veel rollen verloren, en wat er nog over is moet ik opnieuw vormgeven. Sommige vrienden zijn belangrijker geworden, sommige zijn weggevallen. Wat dit bepaald is de hoeveelheid begrip die ik ervaar. Liefde, steun en een luisterend oor maakt wie ik nu nog om me heen heb. 

Ik ben niet dezelfde persoon meer als twee jaar geleden, maar ik heb veel geleerd over het leven zelf.

Het allerbelangrijkste is om het gevoel te hebben ergens bij te horen, en dat je  iets voor een ander kan betekenen. De mooiste hulpverleners zijn dan ook mensen die naast je kunnen staan, de mens achter de ziekte of stoornis kunnen zien, en laten zien dat je er ook mag zijn. Zij die begrijpen dat acceptatie van de nieuwe situatie iets is waarbij regelmatig stilgestaan mag worden, je helpen een nieuw toekomstplaatje te schetsen, en jezelf opnieuw te vinden.

Ik heb lieve mensen om me heen, en ik kan met dankbaarheid terugkijken naar mijn tijd op Lorna Wing. Ik heb echt ergens bij gehoord, en ik heb de inhoud van mijn kluisje ter herinnering.